Introductionis in Universam Geographiam, tam Veterem quam Novam, Libri VI / Wprowadzenie do geografii powszechnej, zarówno starożytnej, jak i nowej, w sześciu księgach

Autor: Philippus Cluverius

Wydawnictwo: Elzevirii

Miejsce wydania: Amsterdam

Data wydania: 1677

Ryciny: Frontpis, Tabele oraz znaki zodiaku

Stan: Jak na zdjęciach, niewielki ubytki w skórze na oprawie, podklejka z starego rękopisu, na kilku stronach niewielkie dziurki (brak uszkodzeń tekstu)

Ex libris: ?(Ludovici le Parsomier 1693)

KSIĘGA I – Wprowadzenie do geografii

Zawiera zagadnienia ogólne: definicję geografii, budowę globu, podziały na kręgi i strefy, równoleżniki i klimaty, miary geograficzne, oceany, morza, wyspy i podstawowe regiony świata.

KSIĘGA II – Europa

Opis Europy, ze szczególnym uwzględnieniem Hiszpanii, Galii, Sabaudii, Burgundii, Helwetii, Niderlandów oraz Wysp Brytyjskich (Anglia, Szkocja, Irlandia). Uwzględnia starożytny i współczesny podział krajów, mieszkańców, rzeki, miasta, porty i akademie.

KSIĘGA III – Germania, Italia i krainy północne

Szczegółowy opis Germanii i jej podziałów, plemion oraz królestw. Opis krajów niemieckich (Szwabia, Frankonia, Bawaria, Austria, Czechy, Morawy, Śląsk, Pomorze, Saksonia, Brandenburgia, Fryzja) oraz Italii – starożytnej i nowożytnej – z uwzględnieniem regionów, miast, rzek, gór i akademii. Zawiera również opis Sycylii, Sardynii i Korsyki.

KSIĘGA IV – Panonia, Iliria, Grecja, Tracja, Sarmacja, Polska

Zawiera opis Panonii, Węgier, Dalmacji, Bośni, Ilirii, Grecji i jej podziałów, Epiru, Peloponezu, Hellady, Macedonii, Tracji, Mezji, Scytii, Dacji. Opis Sarmacji Europejskiej, w tym mieszkańców Sarmacji, Hiperborejczyków, Polski właściwej, Litwy, Rusi, Podola, Wołynia, Podlasia, Mazowsza, Inflant, Żmudzi, Prus i Kaszub oraz Moskwy / Wielkiego Księstwa Rusi Białej.

KSIĘGA V – Azja

Przegląd Azji: Scytia azjatycka, Tartaria, Chiny, Indie starożytne i nowe, Persja, Mezopotamia, Syria, Palestyna, Arabia, imperium tureckie, Cypr i Rodos. Szczegółowy opis regionów i ludów azjatyckich oraz głównych miast.

KSIĘGA VI – Afryka i Ameryka

Opis Afryki: Egipt, Libia, Cyrenajka, Numidia, Mauretania, Etiopia, Barbaria, Sahara i ludy afrykańskie.

Opis Ameryki: Ameryka Północna (Floryda, Meksyk, Nowa Hiszpania, Kalifornia), Ameryka Południowa (Peruana), wyspy Nowego Świata oraz Magellanika.

Introductionis in Universam Geographiam, tam Veterem quam Novam, Libri VI / Wprowadzenie do geografii powszechnej, zarówno starożytnej, jak i nowej, w sześciu księgach

Autor: Philippus Cluverius

Wydawnictwo: Elzevirii

Miejsce wydania: Amsterdam

Data wydania: 1677

Tom: Jeden wolumin zawierający dwa dzieła z odrębną paginacją

Ryciny: Frontpis, Tabele oraz znaki zodiaku

Stan: Jak na zdjęciach, niewielki ubytki w skórze na oprawie, podklejka z starego rękopisu, na kilku stronach niewielkie dziurki (brak uszkodzeń tekstu)

Ex libris: ?(Ludovici le Parsomier 1693)

KSIĘGA I – Wprowadzenie do geografii

Zawiera zagadnienia ogólne: definicję geografii, budowę globu, podziały na kręgi i strefy, równoleżniki i klimaty, miary geograficzne, oceany, morza, wyspy i podstawowe regiony świata.

KSIĘGA II – Europa

Opis Europy, ze szczególnym uwzględnieniem Hiszpanii, Galii, Sabaudii, Burgundii, Helwetii, Niderlandów oraz Wysp Brytyjskich (Anglia, Szkocja, Irlandia). Uwzględnia starożytny i współczesny podział krajów, mieszkańców, rzeki, miasta, porty i akademie.

KSIĘGA III – Germania, Italia i krainy północne

Szczegółowy opis Germanii i jej podziałów, plemion oraz królestw. Opis krajów niemieckich (Szwabia, Frankonia, Bawaria, Austria, Czechy, Morawy, Śląsk, Pomorze, Saksonia, Brandenburgia, Fryzja) oraz Italii – starożytnej i nowożytnej – z uwzględnieniem regionów, miast, rzek, gór i akademii. Zawiera również opis Sycylii, Sardynii i Korsyki.

KSIĘGA IV – Panonia, Iliria, Grecja, Tracja, Sarmacja, Polska

Zawiera opis Panonii, Węgier, Dalmacji, Bośni, Ilirii, Grecji i jej podziałów, Epiru, Peloponezu, Hellady, Macedonii, Tracji, Mezji, Scytii, Dacji. Opis Sarmacji Europejskiej, w tym mieszkańców Sarmacji, Hiperborejczyków, Polski właściwej, Litwy, Rusi, Podola, Wołynia, Podlasia, Mazowsza, Inflant, Żmudzi, Prus i Kaszub oraz Moskwy / Wielkiego Księstwa Rusi Białej.

KSIĘGA V – Azja

Przegląd Azji: Scytia azjatycka, Tartaria, Chiny, Indie starożytne i nowe, Persja, Mezopotamia, Syria, Palestyna, Arabia, imperium tureckie, Cypr i Rodos. Szczegółowy opis regionów i ludów azjatyckich oraz głównych miast.

KSIĘGA VI – Afryka i Ameryka

Opis Afryki: Egipt, Libia, Cyrenajka, Numidia, Mauretania, Etiopia, Barbaria, Sahara i ludy afrykańskie.

Opis Ameryki: Ameryka Północna (Floryda, Meksyk, Nowa Hiszpania, Kalifornia), Ameryka Południowa (Peruana), wyspy Nowego Świata oraz Magellanika.

Hyperborea:

Hyperborea, wspominana u starożytnych geografów jako kraina „za Boreaszem”, uchodziła w mitologii greckiej za najbardziej na północ wysunięty obszar znanego świata. Wyobrażano ją jako ziemię jasną, umiarkowaną i błogosławioną, chronioną przez Góry Rifejskie i zamieszkaną przez lud ulubieńców Apollina. Starożytne przekazy, od Hezjoda i Aristeasa po Herodota, Pindara i autorów późniejszych, sytuowały Hyperboreę w różnorodnych częściach dalekiej północy – od obszarów za Dunajem, przez ziemie Scytii i Dacji, po wyspy Oceanu Północnego i rejony zbliżone do Brytanii czy Skandynawii.

W tradycji antycznej Hyperborejczycy uchodzili za lud żyjący w szczęśliwym odosobnieniu, długoletni i bliski boskiemu porządkowi; to im przypisywano najdawniejsze związki z kultem Apollina. W przekazach mitologicznych pojawiają się także ich legendarni królowie, zwani Boreadami. Z czasem pojęcie „hiperborejskie” zaczęło pełnić funkcję ogólnego określenia krain północnych, a w literaturze późniejszej – symbolu egzotycznej, odległej Północy.

W myśli ezoterycznej Hyperborea stała się symbolem pierwotnego, polarnego centrum duchowego, z którego miała wywodzić się najstarsza tradycja Złotego Wieku. Blavatsky, Guénon i Evola interpretowali ją jako pramiejsce istnienia eterycznych istot – drugiej „rasy głównej” – oraz jako utraconą oś świata, od której ludzkość stopniowo oddalała się ku coraz większej materializacji. W tych ujęciach upadek Hyperborei oznaczał metafizyczną degenerację człowieka, pojmowaną jako konsekwencja oddzielenia od duchowej Północy.