On nie prosi o wiele. Tylko o dom…

Ma 10 lat.
10 zim, 10 lat czekania, 10 lat życia, którego nikt nie chciał wybrać na stałe.

Nie jest szczeniakiem.
Nie podgryza kapci, nie biega jak torpeda, nie wzbudza zachwytu na spacerach.
Jego pyszczek posiwiał, ruchy są wolniejsze, a oczy… oczy widziały za dużo.

W schronisku nikt na niego nie patrzy.
Ludzie mijają jego boks, mówią: „Za stary”, „Po co brać, skoro zaraz umrze?”
A on każdego dnia wstaje, podchodzi do krat i czeka.
Cicho. Grzecznie. Bez pretensji.

Nie wie, że jest „za stary”.
Wie tylko, że bardzo chciałby jeszcze raz mieć swojego człowieka.
Kogoś, kto pogłaszcze go wieczorem.
Kogoś, przy kim zaśnie spokojnie.
Kogoś, dla kogo będzie kimś więcej niż numerem w boksie.

On nie potrzebuje długich górskich wypraw.
Wystarczy mu kawałek kanapy, miska, spacer w ciszy
i pewność, że jutro znów się obudzi… u siebie.

Najbardziej boimy się, że umrze tutaj.
Sam.
Niekochany.
Niewybrany.
Czeka na dom w Bytowie ,pomozemy z transportem do dobrego domu ,pierwszego w jego zyciu