Zosia ma zaledwie siedem miesięcy, a już zdążyła poznać, czym jest samotność. Pewnego chłodnego poranka została znaleziona na obrzeżach miasta. Była bardzo wychudzona, przemoczona i wystraszona. Nikt nie wiedział, skąd się tam wzięła. Przez wiele dni siedziała w tym samym miejscu, jakby na kogoś czekała.

Gdy trafiła pod opiekę schroniska, okazało się, że mimo młodego wieku boi się gwałtownych ruchów i głośnych dźwięków. Kiedy człowiek wyciągał do niej rękę, najpierw cofała się o krok, jakby bała się kolejnego rozczarowania. A jednak bardzo pragnęła bliskości – wystarczyło chwilę posiedzieć obok niej, by zaczęła cichutko mruczeć.

Dziś Zosia mieszka w domu tymczasowym. Ma miękkie posłanie, pełną miseczkę i ludzi, którzy pokazują jej, że nie każdy odchodzi. Wieczorami siada przy oknie i patrzy w dal swoimi zielonymi oczami. Może wciąż czeka. Ale już nie na kogoś, kto ją zostawił.

Czeka na swój prawdziwy dom. Na człowieka, który spojrzy na nią i powie:

Już nigdzie nie musisz iść, Zosiu. Jesteś u siebie.

Zosia znajduje się pod opieką Tarnobrzeskiego Stowarzyszenia Chrońmy Zwierzęta ale domów szukamy w całej Polsce, pomagamy z transportem do nowego domu.