Zoja – suczka, która uczy, że miłość wymaga cierpliwości.
Czeka na człowieka, który pokaże jej, że świat potrafi być dobry.
Zoja ma około 4–5 lat. Jej oczy mówią więcej niż słowa – jest w nich ostrożność, ale i iskierka ciekawości, ta maleńka nadzieja, która każe jej wyjrzeć zza bezpiecznej strefy i zrobić krok dalej.
Jeszcze nie chodzi na spacery, jeszcze nie ufa na 100%, ale obserwuje. Patrzy, wącha, próbuje zrozumieć. Człowiek ją ciekawi – tylko serce, kiedyś zranione, potrzebuje czasu, by uwierzyć.
Zoja nie jest psem, który rzuca się na szyję od pierwszej minuty.
Ona rozkwita powoli.
Krok po kroku.
W rytmie serca, nie pośpiechu.
Za to jedzonko? O tak! To klucz do jej świata. Smakołyk potrafi przełamać barierę, zbliżyć, rozluźnić. Wtedy w jej oczach pojawia się cień zaufania, a ogon – nieśmiało, ale jednak – zaczyna opowiadać historię o marzeniu, którym jest dom.
Zoja potrzebuje opiekuna spokojnego, cichego, uważnego. Kogoś, kto zamiast wymagać, będzie czekał.
Kogoś, kto zamiast ciągnąć – usiądzie obok.
Kogoś, kto zauważy każdy drobny postęp i potraktuje go jak wielki krok w stronę życia.
Jeśli dasz jej czas, odda Ci serce.
Jeśli dasz jej dom, ona da Ci zaufanie – najpiękniejszy dar psa, który kiedyś się bał.
Schronisko (ok. Tarnowskich Gór / woj. Śląskie)
Podaruj Zoji szansę.
Nie każdy bohater ma pelerynę – czasem ma otwarte dłonie i ciche „jestem, nie zniknę”.