Twierdzą nam będzie każdy próg Z dziennika dowódcy Władysław Polaszek

Władysław Polaszek (ur. 29 maja 1913 r. w Chojnie, pow. Rawicz)

Syn Tomasza (uczestnika Powstania Wielkopolskiego) i Weroniki z domu Kukla.

Absolwent Gimnazjum Humanistycznego w Rawiczu. W 1931 r. ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a rok później rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej – Komorowie. W 1935 r. uzyskał stopień podporucznika służby stałej piechoty w 12 Promocji Oficerskiej im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Otrzymał przydział do 57 Pułku Piechoty im. Karola II Króla Rumunii w Poznaniu, gdzie w 1937 r. mianowano go dowódcą kompanii zwiadowców. Rok później awansował do stopnia porucznika.

W kampanii wrześniowej 1939 r. brał udział w walkach na Kresach Zachodnich oraz w bitwie nad Bzurą. Ranny, dostał się do niewoli, z której zbiegł do Poznania. Przez Węgry, Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji, gdzie został oficerem sztabu 4 Warszawskiego Pułku Strzelców Pieszych 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Uczestniczył w kampanii francuskiej 1940 r.

Po klęsce Francji internowany w Szwajcarii. Zbiegł z obozu, wstąpił do francuskiego ruchu oporu, a następnie wrócił do Szwajcarii, próbując nawiązać kontakt z 2 DSP. Aresztowany i osadzony w obozie karnym. Po kolejnej ucieczce przez Francję przedostał się do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Awansowany na kapitana, walczył m.in. nad rzeką Senio i pod Bolonią. Ranny, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari za męstwo.

Pełnił funkcję komendanta Hufca Szkolnego Przysposobienia Zawodowego we Włoszech. Po wojnie żołnierz Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia (PKPR), zdemobilizowany w Anglii.

Ukończył szkołę handlową, pracował zawodowo, następnie przeszedł na emeryturę. Zamieszkał z rodziną w Londynie.