Mrusia pierwszą szansę dostała, kiedy została zabrana z ulicy, gdzie na bank by umarła.
Została zabrana tylko dlatego, że wydawała się rasowa, przez wzgląd na kolor sierści. Różnicę widać na zdjęciach.
Okazało się, że ten kolor to choroba.
Mrusia ma tylko trzy miesiące, a już jest nosicielką białaczki.
Najprawdopodobniej zaraziła się w łonie matki.
W DT zwalczyła bardzo silne zapalenie górnych dróg oddechowych i... zaczęła zmieniać kolor.
Na czarny.
Zmiana koloru to zdrowie.
Teraz Mrusia jest bardzo wesoła, jak już się rozbawi, kuwetkowa, je jak mały słonik i potrzeba jej tylko domu stałego, a nie jednego pokoju, na który jest teraz skazana.
Na samotność.
Bez kota i bez człowieka przy niej...
To jest chyba jeszcze gorsze niż białaczka.
Mrunia może przebywać z psami, nie może być tylko z innymi kotami, no chyba że też chorymi na białaczkę.
Obecnie jest bezobjawowa.
Potrzebuje tylko swego ludzia i domku niewychodzącego, ciepła, stałego jedzonka, towarzystwa i miłości.
Jest malutka, piękna, cudna i bardzo poczciwa - tylko dbać i kochać.