Tofik szuka domu.

Dotychczas byłem Tofikiem, ale od tygodnia identyfikuję się jako „zwrot z adopcji.” Nie jest to przyjemne. Nie wiem co zrobiłem nie tak, ale najwyraźniej niektórzy ludzie chcą kota, chcą, i tak go chcą kilka dobrych lat, a potem nagle i niespodziewanie nie chcą, i nie chcą coraz bardziej, bo alergia, bo dzieci, bo czas, bo pies, bo bo bo... I to „bo” zamienia płynnie i nadspodziewanie szybko miłość do kota w problem w kształcie kota...
Tak właśnie stałem się zwrotem z adopcji. I bardzo chciałbym znowu być Tofikiem, ale takim Tofikiem na zawsze, i nie zmieniać już imienia na żadne zwroty. Tym bardziej, że według wszystkich, którzy teraz mnie otaczają jestem przekochany, przuroczy i przeodważny. Śmieją się ze mnie trochę, że mógłbym nie schodzić z rąk i powinienem się urodzić jako mufka albo inny szalik. Ale co ja zrobię, że na ludzkich rączkach jest najlepiej??? Mimo tego, co mnie spotkało, ludzie są mi najbliżsi i kocham ich miłością niezmienną i niepokonaną. W każdym ludzkim domu czuję się jak u siebie i chętnie wskoczę w kolejne rączki. Tylko takie, co nie używają słowa „zwrot” i nie wymyślą żadnego „bo.” Za takich podziękuję.