Bardzo piękny duży bogato ilustrowany katalog wystawy.
Stationen der Moderne. Die bedeutenden Kunstausstellungen des 20. Jahrhunderts in Deutschland.
Język publikacji niemiecki.
Wymiary 30*21 cm, 556 stron, ponad 1000 unikatowych ilustracji.
Stan dobry.
Wystawa o wystawach: Projekt ten opiera się na idei, że nie tylko same dzieła sztuki determinują rozwój kultury, ale także, a nawet bardziej, wystawy i prezentacje dzieł, które łączą idee i wypowiedzi artystów w spójną argumentację i pomagają im w wywieraniu wpływu na opinię publiczną. Oznacza to, że wystawcy sztuki, właściciele galerii, pracownicy muzeów i dyrektorzy wystaw aktywnie kształtują procesy artystyczne, nadając im kierunek i treść.

Eberhard Roters, założyciel i pierwszy dyrektor Berlinische Galerie, oraz jego następca Jörn Merkert byli odpowiedzialni za wiele ważnych wystaw w Berlinie i innych miejscach. Co ważne, obaj byli zaangażowani w wystawę „Bulwar Rzeźby”, która z okazji 750. rocznicy Berlina w 1987 roku skupiła uwagę na współczesnej rzeźbie berlińskiej i została przedłużona na ten rok, aby uzupełnić i towarzyszyć programowi Berlina jako Europejskiej Stolicy Kultury w 1988 roku.

Z perspektywy czasu ten bulwar rzeźb może nie być zaliczany do epokowych wystaw, które jako stacje modernizmu same w sobie są tematem wystawy. A jednak ta próba zaprezentowania wybitnych dzieł ważnych berlińskich rzeźbiarzy w ograniczonym czasie trwania wystawy w przestrzeni publicznej miasta, a nie tylko w uznanych dzielnicach świata sztuki, wniosła nową jakość do dyskusji o sztuce i społeczeństwie, której skutki wykraczają daleko poza Berlin.

Wystawa „Stacje modernizmu” została pomyślana przez Eberharda Rotersa i Bernharda Schulza jako projekt Berlinische Galerie, której prace i zbiory koncentrują się na sztuce berlińskiej od 1870 roku. Jörn Merkert wraz z muzeum przejął koncepcję wystawy od Rotersa, rozwijał ją wraz z zespołem wystawienniczym i pomógł jej pokonać wszelkie trudności. Wystawa stanowi wkład w toczącą się dyskusję na temat modernizmu; po części dokumentuje również wkład Berlina w sztukę XX wieku, ponieważ wiele dzieł sztuki pochodzi właśnie z tego miasta, a dla innych Berlin był ważnym miejscem wystawienniczym.

Wystawa nie może być triumfem, ponieważ w kontekście Berlina i sztuki XX wieku w Niemczech, trzeba również uznać niepowetowaną stratę. W szczególności rekonstrukcja wystaw przedwojennych ma istotne braki, ponieważ Berlin był centrum antymodernizmu i destrukcji dzieł sztuki przez dwanaście lat dyktatury nazistowskiej. Fakt, że konieczne było pozyskanie środków na wystawę z daleka, świadczy również o ogromnych stratach, jakie poniosły niemieckie, a zwłaszcza berlińskie, kolekcje w wyniku nawałnicy tego barbarzyństwa w świecie sztuki.

W demokratycznym podejściu do sztuki współczesnej należy pamiętać, że zorganizowane przez państwo niszczenie sztuki w latach 30. XX wieku niekoniecznie musiało być wymuszane siłą. Wręcz przeciwnie, mogło liczyć na przytłaczające poparcie ze strony zdrowych nastrojów społecznych, a nawet być rozumiane jako jego spełnienie – spełnienie obietnicy złożonej przez Adolfa Hitlera podczas otwarcia Domu Sztuki Niemieckiej w Monachium w 1937 roku: „I zadbamy o to, aby odtąd naród ponownie był wzywany do oceniania swojej sztuki”.

Ofiarami byli nie tylko Wilhelm Lehmbruck, Oskar Kokoschka, Max Ernst, Paul Klee, Karl Schmidt-Rottluff, Ernst Ludwig Kirchner, Ludwig Meidner, Otto Dix, George Grosz, Emil Nolde, Oskar Schlemmer, Marc Chagall i niezliczona liczba innych, którzy należą do stałych gwiazd XX wieku. Ofiarami padły również Niemcy jako naród kulturalny i Berlin jako kulturalna stolica Europy.

Berlin, Europejska Stolica Kultury w 1988 roku, postrzega siebie jako miejsce innowacji. Kierując się tą zasadą, program nawiązuje do tradycji sięgającej XIX wieku i sięgającej kamieni milowych modernizmu aż do współczesności. Jednocześnie Berlin oddaje hołd swojemu dziedzictwu artystycznemu.