Mój świętej pamięci stryj, Władysław, był całkiem sprawnym biznesmenem.
Zawsze w pędzie, spotkania, transakcje, wyjazdy i tak dalej.
Zwykle szczycił się swoją efektywnością i dbałością o szczegóły. Niestety miał też ''mroczną'' stronę…

Otóż od czasu do czasu lubił wypić. Oj tak, i to PORZĄDNIE.

Dobrze pamiętam rodzinną weselną ''tradycję'' − kiedy to kuzyni nad ranem wynosili wujka Władka nieprzytomnego. A raz to go nawet na taczkach go wywieźli, ot tak− ku uciesze gawiedzi.

Jednak pewnego kwietniowego dnia wuj w prawdziwe tarapaty. (Tak przynajmniej głosi rodzinna legenda). Było tak:

Pewnego gorączkowego popołudnia wuj pędził, aby złapać pociąg na jakieś piekielnie ważne spotkanie biznesowe.

(Wcześniej, aby złagodzić nerwy, walnął sobie kielicha na odwagę).

W pośpiechu wskoczył do pociągu. Znalazł miejsce siedzące, aby w spokoju przygotować się; przejrzeć dokumenty potrzebne na meeting. Sięgnął po swoją wierną skórzaną aktówkę, ale… AKTÓWKI NIE BYŁO.

Poczuł jak oblewa go zimny pot. Wziął szybko kilka − większych − łyków z piersiówki, aby się uspokoić. Pamiętał dobrze, że zabrał aktówkę z domu, ale… najwyraźniej musiał ją gdzieś po drodze zapodziać.

Klnąc jak szewc, wypadł z wagonu na najbliższej stacji i pognał z powrotem.

Odwiedził wszystkie miejsca, w których był tego dnia. W efekcie?

Swojej zguby nie znalazł nigdzie.

Zrozpaczony usiadł na ławce, rozumiejąc, że stracił papiery, bez których nawet nie warto się pojawiać na spotkaniu.

Dla pokrzepienia, yup, napił się kilka konkretnych łyczków z piersiówki i ruszył, aby wykonać telefon.

Jednak, kiedy mijał piekarnię przypomniał sobie, że przecież wpadł tam przelotem i kupił drożdżówkę. To ostatnia deska ratunku! TO tam musiał zostawić aktówkę…

Wpadł więc do piekarni, przyciągając wzrok klienteli.

Widząc jego przekrwione oczy, rozchełstaną koszulę i błądzące spojrzenie większość personelu pewnie wyrzuciłaby go na zbity pysk. Ale nie ona.

Właścicielka piekarni, Anna.

Nakłoniła stryja, aby usiadł, poczekał i uspokoił się (podobno nawet poczęstowała go kawą i ciastkami). A co najważniejsze…

Odetchnął z ulgą, kiedy wręczyła mu jego skórzaną brązową aktówkę. Wszystkie papiery były na miejscu.

Władek i Anna spotkali się później ponownie. Gdy tak siedzieli i rozmawiali, Władek był zafascynowany jej historią i pasją, z jaką prowadziła rodzinną piekarnię.

W kolejnych tygodniach Władek i Anna nadal się spotykali, nawiązując przyjaźń, która zaczęła przeradzać się w coś więcej.

Władek pomógł nawet Annie w skomplikowanej sprawie spadkowej, wykorzystując swoją wiedzę i kontakty biznesowe.
A ona nauczyła go, jak ważne jest zwolnienie tempa, docenienie prostych przyjemności w życiu i odreagowanie stresu w inny sposób niż picie.

Nieszczęśliwe zgubienie skórzanej aktówki okazało się szczęśliwym zrządzeniem losu.
Połączyło dwoje obcych sobie ludzi i zmieniło bieg ich życia.

Udowadniając tym, że czasami najbardziej znaczące chwile można znaleźć w najbardziej nieoczekiwanych sytuacjach.

Mój ojciec wspominał kiedyś, że to dzięki Annie, Wujek stopniowo odstawił flaszkę.

− Gdyby nie tak kobitka, to nie wiem, czy Władek dociągnąłby 50-tki − powiedział.

— — — — — Opis produktu — — — — — —

Materiał: Naturalna skóra, wnętrze − tworzywo, mosiądz.

Cechy: Kolor brąz.

Stan: Używany, widoczne uszkodzenia; rysy, zagięcia i otarcia (na zdjęciach), ale w pełni funkcjonalna i gotowa do użytku.

Dostępność na rynku: Unikat.

Logotyp/produkcja: Vrai Cuir Hellal Lotfi