imba Wolny duch. Taki już jest. Tak łatwo wyobrazić sobie jak biegnie po wielkiej łące goniąc wiatr.
Piękny, niezależny, dumny. Podąża za swoim człowiekiem, czasem go prowadzi, odchodzi na chwilę, wraca. Tak powinien żyć Simba.
Niestety. Simba żyje w schroniskowym kojcu. Kraty, beton i buda. I to wszystko.
I jedyna prawdziwa relacja to więź z psią przyjacółką. Opiekuje się, wspiera, pilnuje. Jest zainteresowany człowiekiem, ale na własnych zasadach. Całkiem jakby chciał powiedzieć, że nie będzie budował przyjaźni z kimś, kto go unieszczęśliwia. Jakby mówił - oddaj mi życie, a wtedy ja dam ci swoją lojalność...
Czy gdzieś po tej stronie tęczowego mostu jest człowiek, który potrafi mu to dać?
Bezpieczna przestrzeń i ktoś, kto chce dawać nie oczekując nic w zamian? Ktoś, komu wystarczy patrzeć na czyjeś szczęście..
Ktoś, kto nie oczekuje wdzięczności, nie musi pogłaskać, dotknąć?
Ktoś, kto potrafi zaczekać na magiczny moment kiedy Simba podejmie decyzję i sam zacznie zmniejszać dystans. Wyobraź sobie tą olbrzymią satysfakcję, kiedy to on wybiera i zaczyna przynależeć, podążać, kochać.
Simba czeka w schronisku na cud. Pies, który żyje na własnych zasadach i choć jego świat ograniczają kraty - ma wolne, niezależne, piękne serce.