Jestem niewidomy. A co za tym idzie - chyba niewidoczny.
Jeśli nadal czytasz - może jest szansa, że moja niepełnosprawność nie przekreśla mnie w Twoich oczach.?
Jestem uroczym pieskiem średniej wielkości. Mój wiek oceniono na między trzy a pięć lat. Mam piękne biało-rudo-brązowe, mięciutkie futerko. Jestem bystry i energiczny. Radzę sobie z jazdą w samochodzie.

Straciłem wzrok w schronisku. Powodem była, jak stwierdził weterynarz, wada genetyczna. To było dla mnie potwornie trudne...
Wyobraź sobie moją sytuację - porzucony pies, który znajduje się w miejscu, gdzie nie czuje się bezpiecznie nagle przestaje widzieć co go otacza. Zgiełk, hałas, mnóstwo bodźców. Teraz już radzę sobie świetnie. Uwielbiam spacery. Żaden teren nie jest dla mnie wyzwaniem. Uszy i nos wystarczają, aby cieszyć się światem. :) Wspieram się dodatkowo na opiekunie. Nikt, kto nie wie o moim deficycie nie zauważy problemu.
Bardzo lubię ludzi. Porcja głaskania jest obowiązkowa. Kontakt z opiekunem powoduje u mnie jedną wielką radość.

Bardzo chcę być dla kogoś ważny. W warunkach schroniskowych trzeba pamiętać, aby mówić do mnie, gdy się do mnie zbliża. Nie zaskakiwać mnie, bo zaskoczony mogę się wystraszyć. Jestem pieskiem, z którym trzeba rozmawiać :)
Dzięki temu wiem, kto i skąd do mnie mówi.
Schronisko to nie miejsce dla mnie...czuję się tu tak strasznie przytłoczony...
Zbyt dużo szczekajacych psów, zbyt dużo niepokoju, zbyt mało przestrzeni.
Szukam domu, który zaakceptuje mnie takim jaki jestem.
Raczej bez małych dzieci, bo ich energia może być dla mnie zbyt skomplikowana.

Marzę o domu, swoim człowieku, miłości.
Jeśli chcesz mnie poznać, to ja również chętnie poznam Cię na spacerze zapoznawczym.
Jestem podopiecznym schroniska, więc obowiązują procedury adopcyjne.
Gdyby moja opiekunka nie odbierała telefonu, proszę nie zrażać się i wysłać SMSa z prośbą o kontakt, a na pewno odpowie. Czekam na Ciebie w schronisku obok Tarnowskich Gór.