Zacznę od tego ,że uratowalam tego psa gdy biegał zagubiony po drodze expresowej. Dzieci uprosily mnie żeby go zatrzymać. Mieszka z nami od dwóch lat ... nieoczekiwanie zaszłam w ciaze i poprostu nie mogę go zatrzymać. Pies jest niesamowicie wdzięczny i bardzo ale to bardzo lubi bliskość. Do tego stopnia ,że cieszy się dość głośno przy powrotach do domu . To stanowi dla mnie problem przy małym dziecku. Poza tym mamy kotkę, która cały czas go bije. Jest mi go szkoda. Szukałam po rodzinie i znajomych, niestety nikt go nie chce nie wyobrażam sobie oddać go do schroniska , ciekawe ile do tej pory przeszedł. Jest bardzo grzeczny i miły, nic nie niszczy , nie gryzie , nawet raz nie warknął na dzieci ani kota. Mam wielki wyrzut sumienia ,że chce go oddać w nieznane ale nie dam rady pogodzić małego dziecka i tych jego pisków że szczęścia. Zwłaszcza, że mam starsze dzieci i będę je zawoziła do szkoły a on nawet po 10 minutach nieobecności tak piszczy i szczęka że szczęścia po powrocie. Jest zdrowy , nie kastrowalam go. Ma książeczkę. To wdzięczny, piękny, spokojny i kochany piesek , który chce miłości i bliskości. Na pewno ciężko przejdę oddanie jego do obcego domu ... ale jestem zmuszona.