12,7 cm x 10,2 cm
Rezydencja w Würzburgu Johann Philipp Franz von Schönborn, duchowny i świecki władca małego Księstwa Würzburga, pragnął zademonstrować swoją władzę, ale także niezależność od państw europejskich. Dlatego postanowił wznieść w mieście wspaniały pałac. W 1719 roku zatrudnił Johanna Balrhasara Neumanna, zaledwie 24-letniego i wciąż całkowicie nieznanego, na stanowisko Mistrza Sądu Elektorskiego. Neumann przybył do Würzburga z Egeru w czasie swoich podróży jako rusznikarz i ludwisarz. Budowa rezydencji rozpoczęła się w maju 1720 roku. Balrhasar Neumann omawiał jej plany z czołowymi architektami niemieckimi i francuskimi. Uwzględnił ich sugestie w swojej pracy. Dwadzieścia cztery lata po położeniu kamienia węgielnego uroczystość zawieszenia wiechy została przerwana, a dalsza budowa trwała jeszcze przez kolejne dziesięć lat. Książę biskup Carl Philipp von Greiffenklau zdołał przekonać weneckiego malarza Giovanniego Bartatę Tiepolo do ozdobienia schodów i Kolumny Cesarskiej. Tiepolo stworzył freski, które należą do najpiękniejszych i najbardziej znaczących dzieł malarstwa XVIII wieku. Coroczna tablica pamiątkowa przedstawia rezydencję od strony ogrodu. Wiedeński architekt Laucas von Hildebrandt odegrał decydującą rolę w projektowaniu tej fasady. Późniejsze freski tworzą artystyczną całość z resztą budynku. Johann Prokop Mayer, nadworny ogrodnik księcia biskupa od 1770 roku, stworzył piękny, symetryczny, tarasowy ogród o niezwykłej oryginalności, oparty na planach Balthasara Neamaina. Napoleon ukuł powiedzenie: „rezydencja w Würzburgu jest najpiękniejszym kościołem parafialnym w Niemczech”. Jörg Großhaus, rzeźbiarz pracujący w Werzlarze, zaprojektował tablice pamiątkowe. Doświadczeni modelarze i formierze przerobili model w Buderus Kunstseer (Hirsenhain). Płytka pamiątkowa z 2001 roku

Rzeźbiarz Jörg Großhaus, pracujący w Wetzlar, urodził się w Ehringshausen w 1966 roku. Po odbyciu praktyki ciesielskiej i szkoleniu snycerza w Południowym Tyrolu, studiował rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych w Norymberdze. Już w trakcie studiów otrzymał kilka zleceń w Gießen i Werzlar oraz brał udział w licznych wystawach i konkursach. W 1993 roku otrzymał pierwszą nagrodę Fundacji Dannera za tablicę pamiątkową. Kilka jego prac znajduje się w zbiorach publicznych.