TAKICH PSÓW JUŻ SIĘ NIE POKAZUJE…

Pokazuje się młodsze.
Ładniejsze.
Takie, na które ktoś chętniej spojrzy.

A Arturek?
Arturek ma już 15 lat.
I właśnie dlatego coraz bardziej boję się, że nikt go nie wybierze…

Od trzech lat udostępniam jego zdjęcia.
Trzy lata proszę, żeby ktoś go zauważył.
Trzy lata czekam chociaż na jedno pytanie:
„Czy Arturek ma szansę na dom?”

I nic…
Nikt nie zapytał.
Nikt nie zadzwonił.
Nikt nie powiedział: „Przyjadę po niego.”

A ja patrzę na tego psa i nie potrafię pogodzić się z myślą, że Arturek może kiedyś odejść w schronisku.

Bo wiek jest tylko liczbą.

Arturek ma 15 lat, ale kiedy wychodzi na wybieg, nagle znów jest młody.
Biega jak szczeniak. Cieszy się. Jest pełen życia.

Siwy pyszczek nie zabrał mu radości.
Stare łapki nie zabrały mu chęci życia.
Lata spędzone za schroniskowymi kratami nie odebrały mu wiary w człowieka.

Arturek jest zdrowy, energiczny, sięga do kolana i jest takim psem, którego aż chce się przytulić.

Tylko… nie ma swojego człowieka.

Nie ma własnej kanapy.
Nie ma codziennego „chodź, Arturku”.
Nie ma rąk, które pogłaszczą go przed snem.
Nie ma domu, do którego mógłby wracać.

A przecież właśnie teraz, na jesień jego życia, zasługuje na to najbardziej.

Boję się, że jeśli nikt go nie zobaczy, Arturek odejdzie tak, jak żył przez te lata – za schroniskową bramą.

Ale może jeszcze nie jest za późno?

Może gdzieś jest człowiek, który nie szuka młodego psa.
Który nie patrzy na metrykę.
Który spojrzy w te oczy i powie:

„Arturek, już wystarczy czekania. Jedziesz ze mną do domu.”

Proszę, pokażcie go dalej.
Nie przewijajcie obojętnie.

Jeśli nie możesz go adoptować – udostępnij.
Może właśnie Twój jeden udostępniony post dotrze do tej jednej osoby, na którą Arturek czeka całe swoje życie.

ARTUREK – 15 LAT
SZUKA DOMU NA RESZTĘ ŻYCIA, NIE NA RESZTĘ CZEKAŃ.

Schronisko „Przytul Psiaka”, Ropczyce, Podkarpacie
60*******66

Nie pozwólmy, żeby jego ostatnim domem było schronisko.
On nadal ma wigor szczeniaka. Nadal chce żyć. Nadal czeka.