Spotkałem ją, gdy byłem uczniem szkoły śred-niej. Była nauczycielką języka polskiego i choć ni-gdy mnie nie uczyła, to miałem z nią dobry kon-takt.

Była samotna, często przebywała w szkole po-za godzinami pracy. Chętna do pomocy uczniom. Uważaliśmy ją za nauczyciela z prawdziwego po-wołania. Jawiła się jako surowa, niedostępna bel-ferka. Ale gdy poznawało się ją bliżej, okazywało się, że jest bardzo sympatyczna, wyrozumiała, życzliwa i zatroskana o każdego ucznia. Nie kryła swoich poglądów, mówiąc: „Nigdy w życiu nie skalałam się kłamstwem i nie znoszę kłamstwa. Człowiek, który mnie okłamie jest już do końca u mnie przegrany. Od zawsze byłam osobą nie-wierzącą i do śmierci taką pozostanę. Jestem prze-konana o tym, że Boga nie ma".

Gdy byłem klerykiem, odwiedziłem swoją szkołę. Dość długo rozmawiałem też z panią He-nią. Pod koniec rozmowy zwróciła się do mnie:

Mam do ciebie prośbę, czy mógłbyś mi zała-twić Pismo Święte takie całe? (Były to czasy, gdzie nie można było kupić Biblii w księgarniach czy sklepie).