L'ART Gourmand. Stilleben für Auge, Kochkunst und Gourmets von Aertsen bis Van Gogh.
Mega piękny duży bogato ilustrowany katalog wystawy.
Język publikacji niemiecki.
Wymiary 30*26 cm, 380 stron, mnóstwo ilustracji najwyższej jakości.
Stan dobry.

Malarstwo martwej natury zawsze miało wielu wielbicieli. Koneserzy, kolekcjonerzy i szeroka publiczność zawsze doceniali i cenili związany z nim kunszt, a także same przedstawione obiekty, ich kompozycję i głębsze znaczenie, zarówno w szczegółach, jak i w całości. Zmysłowa fascynacja, dekoracyjny przepych i symboliczny wymiar zarówno treści, jak i stylu, od początku ery nowożytnej zapewniały stale poszerzający się i pełen niuansów obraz przedmiotów, zachowany w pięknie na wieki. Prostota motywów w martwej naturze, uważanej za mniej prestiżową formę sztuki, wielokrotnie pozwalała jej stać się poligonem doświadczalnym dla nowych, wręcz rewolucyjnych, osiągnięć w historii malarstwa, jak miało to miejsce w ubiegłym stuleciu. Tam, gdzie tematyka była pozornie obojętna, „czyste malarstwo” mogło być realizowane tym wyraźniej. Szparagi Maneta i jabłka Cézanne’a są tego doskonałymi przykładami. To wyjaśnia, dlaczego malarstwo martwej natury pozostaje równie popularne wśród artystów, jak i wśród publiczności.

Martwe natury, rzecz jasna, nie są jedynie przedmiotem obserwacji i oceny estetycznej i technicznej. One również rozwinęły się w kontekście potrzeb, konwencji i funkcji, które często wykraczały poza nie same. Były i są nie tylko wirtuozowskimi czy sztucznymi przykładami w sztuce naśladowania natury; odzwierciedlały również realia życia codziennego w „procesie cywilizacji”. Są wyrazem stylów życia, światów intelektualnych i przemian kulturowo-historycznych; ucieleśniają moralność, przekonania i obyczaje społeczne, odzwierciedlając rzeczywistość i aspiracje społeczeństwa i jednostki w danej epoce i poza nią.

Związek między sztuką a życiem, pięknem a użytecznością, pożądaniem a rzeczywistością jest najwyraźniej udokumentowany w jednej z największych i najbardziej wszechstronnych grup martwych natur: przedstawieniach jedzenia i napojów. Od starożytności temat jedzenia – od jego zdobywania i przygotowywania, po prezentację i celebrację – zajmował centralne miejsce w malarstwie martwych natur. Jest on powiązany z cyklem natury w naturalnym porządku pór roku i dnia, ale także z kulturą jedzenia i jej rytualnymi zwyczajami w szerszym kontekście polowań, uprawy roli, targów i konsumpcji w przestrzeni prywatnej i publicznej. Od malowideł ściennych po dekoracyjne obrazy w jadalniach, od książęcych komnat po mieszczańskie domy, martwa natura, w swoim zróżnicowaniu od śniadania, przez wystawne posiłki, po deser, była kunsztownym towarzyszem podtrzymującej życie przyjemności, ale czasem także moralnym ostrzeżeniem przed jej nadmiarem. Kilka wystaw w ostatnich latach poruszało ten aspekt, szczególnie w odniesieniu do kultury jedzenia i zwyczajów żywieniowych, od „przyzwoitej przyjemności” i „umiarkowanego żarłoczności” po „pokarm dla myśli”.

Niniejsza wystawa, choć na swój własny sposób, opiera się na tym. Zestawienie przykładowych dzieł z różnych krajów i epok ma na celu – przynajmniej według organizatorów – podkreślenie dwóch rzeczy: nieprzemijającej aktualności kultury życia codziennego, rozwijającej się przez wieki, skoncentrowanej na jedzeniu i piciu, podlegającej wielorakim zmianom; oraz egzegezy, której kultura ta podlegała z biegiem czasu, będąc odbiciem indywidualnych artystów w malarstwie. Martwe natury, jako zwierciadła żywotnych i estetycznych potrzeb, wskazują zatem na procesy intelektualne, zmysłowe, moralne, ekonomiczne i polityczne, które trwają do dziś, od barokowych uczt i wystawnych martwych natur