Już w 1900 roku Alfred Muntau z Prus Wschodnich wpadł na pomysł wyhodowania odpornego, wolno żyjącego dzikiego kurczaka, który mógłby przetrwać na naszych szerokościach geograficznych.

Używał kur gospodarskich i dzikich, które pozyskał od braci Heck (z Berlina i Monachium). Nie wiadomo, jakie dzikie kury były wówczas wykorzystywane. Muntau nazwał swoje krzyżówki „wschodniopruskimi kurami buszowymi”, a później „niemieckimi kurami buszowymi”. Mogły to być kury z grupy rapanui/olmeków, ponieważ często nazywano je również dzikimi kurami, a ich cechy pokrywają się z cechami „kur buszowych” Muntaua. Żyły one w stanie półdzikim w jego ogrodzie. Dwie wojny światowe przerwały jego pracę hodowlaną, którą wznowił w zachodnich Niemczech po uwolnieniu z niewoli. Podróżował po całym kraju w poszukiwaniu odpowiedniego materiału hodowlanego i miejsc do wypuszczenia na wolność. Jego kury buszowe żyły z nim w małych, półdzikich populacjach w Herford, Hamburgu, Dannenbergu, Verden an der Aller i Vahlhausen niedaleko Bad Meinberg. Muntau zmarł tam 6 stycznia 1972 roku, w wieku 94 lat.

Niektóre kury leśne z Radevormwaldu uciekły i utworzyły niewielkie, półdzikie populacje w dolinie Wuppertalu. Kury leśne znaleziono w dolinie Wiebach, na basenie Ülfebad, w Hardtpark w Dahlhausen, w Dahlerau i w Niederdahl. W Wuppertalu kury leśne żyły w parku Barmer Anlagen, na skrzyżowaniu ulic Loher Kreuz, nad brzegiem rzeki Wupper w Elberfeld oraz w zakładzie Bayera; żyły również całkowicie dziko u ujścia rzeki Wupper w Leverkusen.

Znano je również jako kury Wupper. Kury te trzeba było łapać, ponieważ rozmnażały się zbyt szybko i oddawano je hodowcom-hobbystom. Kury buszowe z Muntau miały grzebień w kształcie grochu i znosiły turkusowoniebieskie jaja.

Waga od 500 do 2450 g.
Niosą 200 jaj rocznie.

Sprzedaję jajka lęgowe kurczak buszowy. Wprowadzałem jajka lęgowe z Niemiec.