Mega piękny duży bogato ilustrowany katalog wystawy.
Inka Gold. 3000 Jahre Hochkulturen Meisterwerke aus Larco Museum Peru.
Wydawnictwo Kehrer.
Język publikacji niemiecki.
Wymiary 28*24 cm, 224 strony, mnóstwo ilustracji najwyższej jakości, wszystkie są barwne.
Stan dobry.

Mit złota Inków był jedną z największych „fantazji świata” początku XVI wieku. Tęsknota za niezmierzonymi złotymi skarbami Nowego Świata i ich poszukiwanie stały się siłą napędową gigantycznych zmian. Jak żaden inny materiał, złoto pobudzało ludzką wyobraźnię od czasów starożytnych. Aż do czasów współczesnych złoto uważano za najtrwalszy materiał, ponieważ nie było atakowane ani modyfikowane przez żadną inną substancję. Obok miedzi, złoto jest jednym z najstarszych metali używanych przez ludzi; złoto było uosobieniem wieczności, potęgi i bogactwa. Złoto wydobywano z rzek, a od 2000 roku p.n.e. Egipcjanie wydobywali złoto; dla Egipcjan złoto było „ciałem bogów”. Złotnicy kultury Inków i preinkaskiej opanowali obróbkę złota i srebra, nadając metalowi ogromną próbkę poprzez kucie i kucie na kamieniach w kształcie kowadeł. W tym samym czasie co Europa odkryli techniki odlewania złota i metodę odlewania na wosk tracony. Oprócz złocenia – cienkiej warstwy złota nakładanej na srebro lub miedź – metalowcy starożytnej Ameryki znali również technikę „deimpregnacji”. Wytrawiali miedź z powierzchni stopu złota, srebra i miedzi za pomocą kwasu pod wpływem ciepła. Ta tak zwana tumbaga lśniła jak złoto. Starożytne kultury amerykańskie znały żelazo jedynie jako żelazo meteorytowe, spadające z nieba. Żelazo z okresu Inków i okresu przedinkaskiego jest niezwykle rzadkie. Używali

Części żelazne jako małe narzędzia lub przedmioty obrabiane. Czarne złoto, żelazo, powinno być wymieniane tylko z

Industrializacja końca XVIII wieku pozwoliła na rozwinięcie jego potencjału. W starożytnej Ameryce złoto symbolizowało słońce, srebro księżyc. Złoto reprezentowało pierwiastek męski, a srebro pierwiastek żeński. Podczas gdy w Starym Świecie złoto stało się przedmiotem handlu, elementem wymiany towarów i pieniędzy, a ilość posiadanego złota symbolizowała zdobytą władzę, w rozwiniętych cywilizacjach Inków i okresu przedinkaskiego złoto miało charakter wyłącznie rytualny. Jako „pot słońca” było zarezerwowane dla najwyższych władców i kapłanów. Blask złota bogów-królów pozwalał dostrzec bogów zaświatów w tym życiu. Zmarłym dawano „swoje złoto” jako ozdobę i symbol godności na czas po śmierci.

Podbój Imperium Inków w 1532 roku był również zwycięstwem „materialistycznej koncepcji złota” Starego Świata nad czysto rytualistycznym pojęciem złota w Nowym Świecie. Mit złota Inków wywodzi się z tej niemożności pogodzenia dwóch systemów wartości. W 1532 roku hiszpański konkwistador Francisco Pizarro wylądował na północnym wybrzeżu dzisiejszego Peru z mniej niż 200 żołnierzami i księdzem katolickim. Wydarzenie to zapoczątkowało podbój, który nadał zarówno Staremu Światu (Europie), jak i Nowemu Światu (Ameryce) nowy kierunek. Pod koniec kampanii najpotężniejsze imperium w Ameryce – Imperium Inków – przestało istnieć. Duże obszary Ameryki Południowej zostały skolonizowane przez Hiszpanię, a w Europie Habsburgowie umocnili swoją dominację. Podbój Imperium Inków przez Francisco Pizarro jest kulminacją

Pragnienie niezmierzonego bogactwa i władzy. Mit tego złota Inków do dziś nie stracił nic ze swojej magii. W 1532 roku Imperium Inków obejmowało obszar 900 000 kilometrów kwadratowych i rozciągało się na ponad 5000 kilometrów od Rio Ancasmayo w dzisiejszej Kolumbii do Rio Maule w dzisiejszym Chile. Dziś trudno nam sobie wyobrazić, że lud, który nie znał ani koła, ani konia, ani pisma, mógł rządzić imperium większym niż Cesarstwo Rzymskie. Inkowie nazywali swoje imperium „Tahuantinsuyo”, co oznacza „cztery regiony” lub „cztery kierunki”. W centrum, gdzie granice…