Rok. Cały długi rok czekania

Kiedy Hopi trafił do schroniska, był cieniem psa. Około 3-letni, 18-kilogramowy szkielecik z przerażonymi oczami. Baaardzo chudy, zaniedbany dermatologicznie, z licznymi wyłysieniami. Bał się wszystkiego. Człowieka najbardziej.

Przez wiele miesięcy patrzył z dystansem. Nie ufał. Nie wierzył, że ręka może głaskać, a nie krzywdzić. Że głos może być czuły. Że spacer to przyjemność, a nie zagrożenie.

I wiecie co? On się odważył.
Po roku odsiadki Hopi uwierzył w człowieka. Zaufał. Zaczął wychodzić na spacerki. Najpierw niepewnie, krok za krokiem… a dziś? Dziś pięknie chodzi na smyczy. Jest delikatny, ostrożny, uważny. Zero agresji. W boksie nic nie niszczy. Zimą ubranko bardzo mu podpasowało – wyglądał w nim jak mały, dumny kawaler.
Bo Hopi to dziś prawdziwy przystojniak. Jego sierść odrosła, oczka zmiękły, a w spojrzeniu pojawiła się nadzieja. To cudowny pies. Taki, który nie narzuca się, ale kocha całym swoim psim sercem. Taki, który będzie patrzył na Ciebie jak w największy skarb.

Szukamy dla niego spokojnego, mądrego domu. Najlepiej z dala od dużego, miejskiego hałasu. Miejsca, gdzie będzie mógł oddychać spokojem i już nigdy nie poczuje strachu.

Hopi jest wykastrowany, zaszczepiony i zaczipowany. Gotowy.
Gotowy, by w końcu być czyjś. Na zawsze.

On będzie Cię kochał po wsze czasy.
Czy ktoś pokaże mu, że warto było czekać cały ten rok?