Mama spojrzała na mnie i zapytała: „Kim jesteś?” Wtedy zrozumiałam, że tracę ją na zawsze.
Ale ja nie odpuszczę.
Piszę, żeby nikt nigdy nie zapomniał mojej Mamy.
Żeby świat pamiętał, że miała imię.
Że tuliła mnie w 1978 roku na wrocławskiej ulicy.
Że śmiała się przy Scrabble.
Że planowała ze mną podróże, które już nigdy nie odbędą się.
To nie jest książka o chorobie.
To książka o miłości, która nie pyta o zgodę.
O Tic Tacach z połówkami tabletek, bo to jedyny sposób, żeby mama je połknęła. O polu minowym, po którym chodzę codziennie — boso, z zamkniętymi oczami — i nigdy nie wiem, kiedy wybuchnie.
Piszę, żebyś Ty, opiekunie, nie czuł się sam.
Żebyś wiedział: nie jesteś sam w tym krzyku.
W tym lęku.
W tej ciszy, która boli najbardziej. „Cała moja dusza krzyczy, żebyś mnie nie zostawiała, mamo”.