Cześć… Mam na imię Bubu.
Urodziłem się we wrześniu. Nie w ciepłym domu. Nie na miękkim kocyku.
Na wysypisku śmieci, 70 km od Warszawy.

Na początku było zimno. Bardzo zimno.
Było też strasznie i samotnie.
Gdy przyszły największe mrozy, ktoś wyciągnął mnie i moje rodzeństwo z tego miejsca.
Dzięki temu… żyję.

Dziś mieszkam w domu tymczasowym.
Mam swoją kanapę. Mam miseczkę. Mam człowieka, który mnie głaszcze.
I codziennie uczę się, jak wygląda normalne, bezpieczne życie.

Już wiem:
że jedzenie pojawia się regularnie (i bardzo tego pilnuję)
że ludzka ręka nie robi krzywdy – tylko daje ciepło i spokój
że kuweta to bardzo ważna sprawa (jestem w niej mistrzem)
że można zasypiać bez strachu

Jestem grzecznym, mądrym chłopcem.
Trochę jeszcze uczę się świata, ale bardzo się staram.
Chcę być czyjś. Taki naprawdę. Na zawsze.

Nie chcę już wracać do zimna, głodu i samotności.
Chcę mieć swojego człowieka.
Kogoś, kto powie: „Bubu, jesteś w domu”.