Kiedy Ryś trafił do nas z ulicy, miał tylko jedno zadanie – kastracja i powrót na wolność. Ale on miał inny plan.

Już pierwszego dnia pokazał, że nie chce wracać na ulicę. Położył się obok człowieka, mruczał, tulił się, szukał ciepła – jakby całe życie czekał na tę jedną szansę. I ją dostał.

Ryś przeszedł więcej, niż powinien – złamany ogon, amputacja, ciężka choroba FIP, usunięcie zębów. Mimo to wciąż ufa. Wciąż tuli się jakby nic się nie stało. Jakby jego misją było po prostu – kochać.

Dziś Ryś jest zdrowy. Ma około 3–4 lat, idealnie korzysta z kuwety, uwielbia drapaki, nie sprawia kłopotów. Z innymi kotami bywa wybiórczy, dlatego najlepiej odnalazłby się jako jedynak. Dzieci i psy są mu nieznane.

Jest wyjątkowy – nie tylko przez krótki ogonek i pędzelki na uszach, które upodabniają go do prawdziwego rysia. Jest wyjątkowy, bo przetrwał to, co wielu by złamało – i nadal ma w sobie spokój, łagodność i ogrom miłości.

Teraz potrzebuje tylko jednego – domu, w którym ktoś powie: „Zostajesz. Już zawsze.”

Obowiązuje ankieta i umowa adopcyjna.